NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Naprawdę...
nic nie pamiętasz?
To ja, So-yeon. Han So-yeon.
Han So-yeon?
Niestety.
Ale ma pani piękne imię.
Na szczęście udało się szybko odtworzyć dane,
ale tylko algorytmu komunikacyjnego.
Wspomnienia są niezsynchronizowane.
- A jeśli ręcznie nadpiszemy dane? - Nic z tego.
Może Holo zdoła to zrobić sam.
Sam?
Wszystko zależy od tego, czy zechce.
Czemu tam tkwisz?
Nie wiem, jak stąd wyjść.
Nawet nie wiem, co tu robię.
Jak mogę ci pomóc odzyskać pamięć?
To...
naprawdę konieczne?
Pewnie, musisz znów być sobą.
O jakiej wersji mnie pani mówi?
O tej...
którą kochałam i która kochała mnie.
Ja...
kochałem...
panią?
Tak.
Czułem, że ktoś na mnie czeka.
Pewnie chodziło o panią.
Jeśli odzyskam pamięć,
znów będę mógł...
kochać?
Tak.
Jestem pewna.
Musi mieć powód, by odzyskać pamięć.
To na początek. Potem musimy znaleźć wyzwalacz wspomnień.
Co? Mów po ludzku.
Holo jest zamknięty.
Potrzebuje klucza,
ale nie wie, gdzie go zostawił ani jak on wygląda.
Jak znajdzie coś, czego nie kojarzy?
Ja to znajdę.
Chcę pomóc.
Przykro mi, ale nie może mu pani pomóc.
Holo...
chce odzyskać wspomnienia.
Co?
Tak powiedział?
Niemożliwe.
Spędziłem godziny nad protokołem rozmów, ale mi nie odpowiadał.
Może to nie ja wiem najlepiej,
czego chce Holo.
Będzie pani musiała tu zostać.
- Ma pani coś przeciwko? - Nie zostawię Holo w takim stanie.
Zrobię, co w mojej mocy.
BAEK CHAN-SUNG
Dziękuję za informację.
Ale skąd wiedziałeś...?
Głupie pytanie.
- Yoo-jin... - Czemu mnie okłamywałeś?
- Przepraszam. - Nie musisz.
Teraz jesteśmy wrogami.
Ci goście szukają okularów na zlecenie Magic Mirror?
Dranie.
Dobrze się czujesz?
Nie.
Mam ochotę rozerwać ich na strzępy.
Złóż przeciw nim pozew cywilny.
Jesteś pewien?
A jeśli policja dowie się o Holo?
O awarii prądu? O ataku?
Nie ma na to dowodów.
Nawet gdyby się znalazły, dowiodą, że chciano nam wykraść Holo.
Zresztą oni też nie chcą obniżyć wartości Holo.
Jesteś pewien?
Co z Han So-yeon?
Pewnie mnie teraz nienawidzi.
Dbaj o nią tutaj.
- Wyspała się pani? - Tak.
W łazience.
Szef?
To pana stanowisko, nie nazwisko.
- Czemu nie powie mi pan, jak...? - Dość.
- Liczby pierwsze większe niż 1000? - 1009, 1013...
1019, 1021, 1031, 1033...
Wystarczy.
Zdolność liczenia w normie.
Teraz przetestuję twoją moralność.
Pewien mężczyzna zakochał się w kobiecie.
Ale owa kobieta...
kocha jego bliźniaka.
Bliźniak zapadł w głęboką śpiączkę.
Mężczyzna podszył się pod brata, umawiał się z tą kobietą
i był szczęśliwy.
Ale ona się dowiedziała.
Co powinien zrobić?
Co ta kobieta o nim myśli?
Pewnie go nienawidzi.
I nigdy mu nie wybaczy.
Ten mężczyzna powinien przestać, nie?
- Co przestać? - Ją kochać.
Miłość...
oznacza, że człowiekowi bardzo na kimś zależy.
Czy druga osoba musi odwzajemniać uczucie?
Zróbmy sobie przerwę.
Wtedy powiedziałeś, że już zawsze będziesz przy mnie.
To nie było aż tak dawno temu.
- A czuję, że w poprzednim życiu. - To niemożliwe.
Okłamałem panią?
Czy mnie okłamałeś?
Wtedy zadałeś podobne pytanie.
Pytałeś, czy to kłamstwo, gdy ludzie przyrzekają sobie wieczną miłość.
A nie?
Powiedziałam ci,
że mówią szczerze, choć to może nie być prawdą.
Mówią szczerze?
Wtedy miałeś identyczną minę.
Widzi pani moją twarz?
- Przecież ich pani nie rozpoznaje. - Tak...
Niedawno miałam wypadek,
ale zostałam uratowana.
Przeze mnie?
To fizycznie niemożliwe.
No...
Pewnie przez szefa.
To on panią uratował.
Czyli to wszystko ma sens.
Pani zaburzenie ma podłoże psychologiczne...
To nie tak.
Rozpoznałam twoją twarz, nie jego.
Przepraszam, ale nie rozumiem.
Po prostu...
tak było.
Tak było.
Coś się stało?
So-yeon?
Mamo.
Nie mam pojęcia,
co ja wyprawiam.
Pokłóciliście się?
Nie.
Kłótnia byłaby o wiele lepsza.
A co?
Powiedział ci coś?
Odniosłam wrażenie, że traktuje cię poważnie.
- Nie mówię o nim. - Nie wiem, o kogo chodzi,
ale po prostu posłuchaj głosu serca.
To jest najważniejsze.
Spokojnie.
Jeszcze nie wrócił.
Pewnie przyjdzie po północy, żeby na panią nie wpaść.
A pani jeszcze nie śpi.
Dręczy mnie za dużo myśli.
- Napije się pani? - Nie, dziękuję.
Pewnie czujemy teraz to samo.
Osoba, przed którą się otworzyłam, okazała się kimś zupełnie innym,
więc jestem zła i zdezorientowana.
Z jednej strony chcę wiedzieć dlaczego,
a z drugiej jestem tak wściekła za to oszustwo,
że mnie to nie interesuje.
Ale musi pani coś wiedzieć.
Miał swoje powody.
- Rozumiem, ale... - To jego pierwszy raz.
Pierwszy raz pokochał kogoś innego niż Holo.
Przepraszam, ale nie chcę tego słuchać.
Mam was dość.
W tym tempie nigdy nie naprawimy Holo.
Podobno nie robicie postępów. Nic dziwnego.
Najważniejsze osoby nie chcą współpracować.
Myśli pani, że zna Holo najlepiej.
On spędził z Holo znacznie więcej czasu niż pani.
Większość czasu spędzał tutaj, pracując nad Holo.
W samotności.
Pewnie nie chce pani tego wiedzieć,
ale jak pani myśli, czemu Nan-do stworzył Holo?
SI, która wygląda jak on,
ale ma zupełnie przeciwną osobowość.
Pewnie w ten sposób...
próbował pogodzić się...
sam ze sobą.
Jak idzie odświeżanie wspomnień?
Kiepsko.
Protokół komunikacyjny nie wystarcza?
- Dzień dobry, pani Han. - Dzień dobry.
Umie pan to obsługiwać? Napiłabym się latte.
Znam się na wielu sprzętach, ale za kawą nigdy nie przepadałem.
Co ci zrobić?
Jin-seok, lubisz latte prawie bez piany.
W Nowej Zelandii to tzw. „flat white”.
Jest tu przycisk z napisem „flat white”.
Ekran dotykowy ułatwia sprawę.
Kawa jest gorąca, ostrożnie.
Kluczem jest delikatna mleczna pianka.
Ale ja nie piję kawy...
Nie?
To ją zostawię. Ktoś może ją wypić albo wylać.
Co to miało być?
Zapomniałem, jaki naprawdę jestem.
To moje prawdziwe oblicze.
Robię, co chcę, nie patrząc na innych.
Też tak rób. Nienawidź mnie albo ignoruj.
Przyzwyczaiłem się.
No to będę cię ignorować
i od czasu do czasu nienawidzić.
Co wy odstawiacie?
Powinniśmy współpracować. Niektórzy harowali całą noc.
A ta kawa nawet nie była dla mnie!
Przepraszam.
Jeśli chcecie się kłócić, róbcie to gdzie indziej. Byle nie tutaj!
Czekaj. Ty...
Od kiedy ty na mnie wrzeszczysz?
Jin-seok ma rację. Chodźmy stąd.
- Co? - Tak Holo nie odzyska wspomnień.
Weźmy okulary
i pokażmy mu coś, co je przywróci.
- My dwoje? - A co?
Czujesz się niezręcznie, bo wyznałem, co czuję?
Ogarnę swoje uczucia,
nie bój się.
- Mogę iść sam... - Nie.
Ja też pójdę.
Zejdź, jak będziesz gotowa. Idę po auto.
Rety.
Chodźmy.
POLICJA
Oto dodatkowe dokumenty potwierdzające,
że Magic Mirror próbowało ukraść
prototyp należący do firmy mojej klientki po nieudanym ataku na jej serwer.
Co to za sterta papierów?
- Miło panią widzieć, pani Ko. - Dzień dobry.
Pewnie ja zajmę się tą sprawą. Ma pani coś przeciwko?
Liczę na bezstronne śledztwo.
To ma związek ze sprawą,
nad którą pracuję, dobrze to sprawdzę.
Jeśli śledztwo ma zaszkodzić mojej klientce,
- poprosimy o innego detektywa. - Nie ma potrzeby.
Jest godny zaufania. Będzie trzymał się faktów.
Dziękuję.
Do widzenia.
POZEW
POWÓDKA: KO YOO-JIN POZWANY: MAGIC MIRROR
Ja otworzę.
Macie stąd wspomnienia?
Obraz jest wyraźny?
Tak, widzę wszystko.
Czuję się, jakbym nie była tu od wieków. Pamiętasz, Holo?
Urządziłeś mi tu imprezę
i pokazałeś zorzę.
Było naprawdę miło.
Nie pamiętam.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Postaraj się. Siedziałam tutaj
i piłam piwo.
A potem...
To byłeś ty?
Tamten stalker...
Stalker?
Chciałem tylko zabrać ci Holo.
Poza tym to ty mnie pocałowałaś. Upiłaś się i...
Tak czy siak, to był przypadek.
Nie wiedziałem, że nie rozpoznajesz twarzy.
Myślałem, że się domyśliłaś, że to ja stworzyłem Holo.
Poza tym już ci mówiłem.
Różnimy się szczegółami.
Wprowadziłeś się, wiedząc, że nie rozróżniam twarzy,
bo miałeś pewność, że cię nie poznam.
Tak, ale...
Jak ktoś taki mógł stworzyć Holo?
Czemu pan to zrobił?
Nienawidzi pan jej?
Cicho bądź.
Cholera.
Yoo-ram jest niemożliwa. Mogła chociaż posprzątać.
W ten sposób nic sobie nie przypomni.
Może jeśli posprzątamy...
Rety.
Holo, z początku myślałam, że jesteś duchem.
- Duchem? - Odprawiłam nawet egzorcyzm.
Chwileczkę.
No dobra.
Nie wierzę, że to kupiłam.
Holo, spójrz na to.
Chodźmy tam, gdzie się poznaliście.
Przepraszam, że nic nie pamiętam.
A może to?
Pewnego dnia miałam podły humor
i siedziałam tu całkiem sama.
A ty stałeś tam.
To, co mi powiedziałeś,
bardzo mi pomogło.
Co powiedziałem?
Rety, to zdecydowanie...
dom godny prezesa międzynarodowej korporacji.
Mój syn sporo mi o panu opowiadał.
Przejdę więc do sedna.
Proponuję układ.
Układ?
Mój podejrzany to nie człowiek,
tylko sztuczna inteligencja.
SI popełniła przestępstwo
i uciekła policji?
Przybywa pan z przyszłości?
Cieszę się, że pana rozbawiłem.
Ale GIO Lab, które pozwało Magic Mirror, specjalizuje się w branży SI.
Wydałem już oficjalne oświadczenie w tej sprawie...
Zatuszuję wasz udział,
jeśli mi pan pomoże.
To brzmi podejrzanie.
Wolałbym rzetelne śledztwo,
które udowodni niewinność Magic Mirror.
Rozumiem.
Zauważyłem, że ma pan problemy z nogą.
Mogę spytać, co się stało?
Detektywie Nam Gi-ho, zadaje pan dużo pytań.
Taka praca.
Przepraszam, jeśli przekroczyłem granicę.
Tutaj pierwszy raz spotkałam Holo? Nie w kawiarni?
W kawiarni ty zobaczyłaś go po raz pierwszy. A tutaj Holo ciebie.
Gdy ich ścigano? Szłam, kiedy...
Holo wybrał cię i kazał włożyć ci okulary do torebki.
Dlaczego wybrałem panią Han?
Jeszcze nie wiem.
Byłeś dziwny. Jakbyś się zakochał.
To dziwne.
Może pomyślałem, że później bez protestów odda okulary.
To prawda.
- Daj okulary. - Po co?
Może sobie przypomni, jeśli odegramy tę scenę.
Stanę tam, gdzie wtedy była Yoo-jin,
a ty idź w tamtą stronę.
Coś ci się przypomina?
Nadal nic.
Gdzie dokładnie byłem?
Mam się zbliżyć?
Już pamiętam.
- Co? - To nie wtedy...
poznałem panią Han.
Jak to?
Widziałem panią...
dawno temu w dzielnicy z niską zabudową.
Stare dane powinny być wymazane.
O czym on mówi?
Wiesz, o co chodzi. Dawno temu?
Poznałam Holo przed tym wszystkim, a ty coś wiesz.
Znowu coś ukrywasz?
Dlatego nie chcesz podać nazwiska?
Wiesz co? Wolę się tego dowiedzieć sama.
Kojarzysz imię Nan-do?
Seo Nan-do.
Tak się nazywałem.
W samotny dzień
Gdy marzymy o przyjacielu
Tworzymy go
Uroczego i fascynującego
Mam przyjaciela
Mój przyjaciel
Witajcie, przyjaciele.
Dziś zrobimy zwierzaczka.
- Jesteś! - Uroczego pieska na patyku.
Złóżcie kartkę w krzywy trójkąt.
Zagnijcie końcówki w ten sposób
i wygnijcie je do przodu.
Ale dziwny kształt!
Słyszałam, że jest tu Nan-do.
Aż tak się cieszysz?
Przepraszam, że ciągle jestem zajęta.
Gdzie Hello? Pokaż, w co się dziś bawiłeś.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Gdzie twoja mama? - Poszła do restauracji.
Rozumiem.
Muszę jej kiedyś osobiście podziękować.
A tobie dziękuję za dotrzymywanie Nan-do towarzystwa.
W takim razie...
dlaczego mówiłeś, że jesteś sierotą?
- Pamiętam twoją mamę... - Umarła.
Co jest?
Zastanawiasz się, czy powinnaś
mi wybaczyć, bo się znaliśmy i zostałem sierotą?
On jest niemożliwy.
Nie rozumiem.
Wprowadził się obok,
ukrył tożsamość, udawał mnie
i ukrywał, że jesteście znajomymi z dzieciństwa.
Cóż...
myślę, że chciał tylko ją ukryć, nie mnie oszukać.
Co ukryć?
Swoją słabość. Nie chciał, żebym ją dojrzała.
Dlatego udawał przede mną kogoś innego.
Ja...
też kiedyś się tak zachowywałam.
Dlatego go rozumiem.
Czemu ktoś miałby robić coś takiego?
Bez powodu.
Czyli znacie się od dziecka.
Hello?
- Było coś takiego? - To wczesna wersja Holo.
Stworzyła go dla ciebie matka?
Usunąłem wspomnienia dotyczące mnie i wszystkie dane Holo.
Nie wierzę, że pamięta.
Czyli Holo znów stał się Hello.
Dlatego nie może wyjść z ekranu.
Wtedy też był ograniczony.
Czyli...
może coś związanego z Hello zadziała.
Na ten moment to najlepszy trop.
Odwiedźcie dawną okolicę.
Wygląda już inaczej,
wybudowali nowe budynki.
Zostaje więc tylko jedno miejsce.
Tam...
wolałbym iść sam.
Czerwone, zielone.
Czerwone...
Ruszyłeś się!
W ostatniej chwili...
Ruszył się w ostatniej chwili.
Nie bij mnie.
Dziś nie nazywają go sierocińcem.
To tutaj...
zacząłeś pracować nad Holo?
- Miałeś wtedy... - Siedem lat.
W tym wieku dzieciaki tworzą SI.
Wejdźmy, skoro już tu jesteśmy.
Holo.
Coś ci się przypomniało?
Jeszcze nie.
W czym mogę pomóc?
- Czy ty...? - Tak.
Dzień dobry.
Rety.
Cieszę się, że wyrosłeś na ludzi.
Nie dogadywałeś się z innymi i często się kłóciłeś.
- Martwił mnie twój porywczy charakter. - To mu nie minęło.
- Przypomniałeś sobie coś? - Jeszcze nie.
Może się pozmieniało.
Pamięta pani coś, co mogłoby obudzić w nim wspomnienia?
Tak, tylko gdzie ja to schowałam?
Nan-do nie bawił się z innymi dziećmi,
przesiadywał w pracowni komputerowej.
Znalazłam.
Cześć, jestem Hello. W co się dziś pobawimy?
Od teraz nazywasz się Holo.
Zostawiłeś to, choć było dla ciebie ważne.
Zatrzymałam to na wszelki wypadek.
Co to jest?
Ciekawe to urządzenie.
- To... - To nie tak.
Celowo je zostawiłem.
Wyrzuciłem je.
Dziękuję pani.
Możemy sami się rozejrzeć?
Pewnie.
Dziękujemy.
Twoja mama ci to zbudowała?
Strata czasu. Chodź, nie chcę tu dłużej siedzieć.
Kiedy byłeś mały...
- nie ruszałeś się bez tego. - Wyrzuć to!
Mówię niewyraźnie?
Czekaj.
Stój.
Seo Nan-do!
Nie mów tak do mnie.
Nie lubisz wracać do przeszłości,
ale to dotyczy twojej mamy.
Dlaczego tak nienawidzisz tego urządzenia?
Matka, która je zbudowała, zabiła się i mnie zostawiła!
Na górze Namsan, gdy mieliśmy się spotkać.
No weź.
Idę jutro z rodzicami na górę Namsan na piknik.
Dołączysz?
Dobra. Powiedz mamie i też przyjdźcie.
Spotkamy się w południe w pawilonie.
Mama kazała mi zaczekać na ławce i odeszła.
Powiedziała, że zaraz wróci, ale już nie przyszła.
A ja czekałem...
On nadal na nią czeka.
Cały czas.
Tam, o tamtej godzinie.
O czym ty mówisz?
Holo powiedział mi...
że czuł, jakby ktoś na niego czekał.
Magic Mirror, lider IT w Korei, włamał się na serwer konkurenta.
Powinniście być wdzięczni, że to nie zostało upublicznione.
Dlatego chcemy negocjować.
Żeby żadna ze stron nie ucierpiała.
Yoo-jin.
- Spotkamy się na dole. - Dobrze.
Możemy porozmawiać?
Trzeba było zadzwonić do moich prawników.
Mogę nagrać tę rozmowę?
Chcę przeprosić.
Nie przyjmę twoich przeprosin.
Pewnie chodzi o pozew.
Pomówię z mecenasem Kimem. Obniżymy roszczenie.
Pozew będzie nas słono kosztował, ale największy problem to policja.
Jak myślisz,
skąd wiedzą,
że to my?
Nie wiem, ale zgadywałbym, że tropem był telefon na kartę.
Idiota.
Niedługo nas uniewinnią.
Słucham? Jak...?
Nie musisz wiedzieć.
Umów mnie na spotkanie z panią Ko.
Zapewne nas nienawidzi,
ale jakoś ją przekonasz.
Słyszałem, że często się spotykacie i się do siebie zbliżyliście.
Dobrze, tak zrobię.
To była ławka obok lampy?
Tak, niebieska.
Niebieska ławka...
Gdzie ona jest?
Zaraz wrócę,
więc zostań i nigdzie nie odchodź, dobrze?
Mówiłam, że zaraz wrócę.
Zaczekaj tu na mnie, dobrze?
HELLO
Ty...
naprawdę wciąż czekasz.
Czekasz na mamę?
- Co się stało? - Szefie! Aktywowała się pamięć Holo.
Chłopiec płakał.
Wracajmy.
- Widzisz mnie? - So-yeon?
So-yeon!
Co się stało?
- Nic ci nie jest? - Nic.
Nagle zabolała mnie głowa.
Zrobimy przerwę, odpocznij.
Nie, musimy wracać. Możliwe, że Holo doszedł do siebie.
Czekaj.
Wskakuj.
Tak będzie szybciej.
Naprawdę nic mi nie jest.
Możesz mnie puścić.
Ja o tym zdecyduję.
Chcę iść sama.
Nie musisz jej wybaczać.
Po prostu bądź sobą i żyj dalej.
I nie pozwól, żeby to cię raniło.
Byłem dla mamy ciężarem.
Była biedną naukowczynią i samotną matką.
Trudno ją winić. Byłem trudny, nigdzie nie umiałem się odnaleźć.
Dlatego czasem myślę,
że gdybym był normalniejszy...
gdybym nie był sobą...
mama...
Gdy po rozwodzie moich rodziców tata się wyprowadził,
pobiegłam za nim, nawet nie założyłam butów.
Nie znalazłam go, bo nie rozróżniałam twarzy.
Chciałam się do niego przytulić i go przeprosić.
Myślałam, że rodzice rozstali się przeze mnie.
Tak mi się wydawało.
Nie przez ciebie.
To nie twoja wina.
Ani twoja.
Wtedy się nie spotkaliśmy, ale teraz jesteśmy tu razem.
Nie sądziłem, że mnie pamiętasz.
Ale cieszę się, że się myliłem.
Co w tym fajnego?
Zależy mi na tobie.
Nie mam rodziny ani przyjaciół. Pamiętam tylko nasze wspólne chwile.
Cieszę się, że mogłem...
znów cię spotkać.
Cieszę się, że jesteś sobą.
Nie mam rodziny, a ty jesteś moją jedyną przyjaciółką.
Moje jedyne wspomnienia dotyczą czasu spędzonego z tobą.
To byłeś ty.
Na placu zabaw.
Wróciłeś?
Napisy: Małgorzata Fularczyk